Ik werk niet meer aan mezelf.

Niet omdat ik “klaar” ben, maar omdat ik ontdekte dat ik jarenlang bezig was met bijschaven, verbeteren en optimaliseren van iets dat nooit stuk is geweest.

Ik dacht dat ontwikkeling betekende dat ik iets moest worden. Rustiger. Sterker. Wijzer. Beter passend.

Maar hoe harder ik werkte, hoe vermoeiender het werd.

Tot ik zag dat werken aan jezelf vaak een subtiele voortzetting is van een oud verhaal: dat wie je nu bent, nog niet voldoende is.

Vanaf het moment dat ik daarmee stopte, veranderde er iets fundamenteels. Niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen die ik begeleid in mijn praktijk in Leeuwarden.

Er kwam ruimte. Niet door iets toe te voegen, maar door te laten zien wat er al die tijd onder lag.

Dit is geen pleidooi tegen ontwikkeling. Het is een ander vertrekpunt.

Waarom werken aan jezelf zo logisch voelt

Werken aan jezelf klinkt verstandig. Volwassen. Toegewijd.

Het past perfect in een wereld waarin groei gelijkstaat aan vooruitgang en waarde vaak gekoppeld wordt aan resultaat.

Biologisch gezien is dat niet vreemd. Het brein. eigenlijk je hele systeem, is ingericht op overleven. Op aanpassen. Op zorgen dat je erbij hoort.

Gedachten ontstaan vanuit die behoefte, vanuit het gevoel van waarde te willen zijn, de overtuiging 'Niet goed genoeg te zijn." nestelt zich maar al te graag (vaak al heel jong) in jou, waarop jouw lijf weer reageert met fysieke en of mentale klachten.

Daardoor wordt “ik moet aan mezelf werken” zelden een vrije keuze. Het is meestal een voortzetting van oude aanpassingsmechanismen.

 

Mijn eigen beweging van presteren naar bestaan

Bij mij begon het vroeg. Presteren was de norm.

School. Werk. Mijn plek in het gezin. Sport. Alles draaide om laten zien wat je kon.

Niet om mijn ouders een Zwarte Piet toe te spelen, zo ging het maatschappelijk breed.

Toen mijn voetbalcarrière niet doorging, kwam al snel het idee dat ik dan maar “iets met mijn handen” moest gaan doen.

Eigenwaarde werd hierdoor door mij ongemerkt gekoppeld aan prestatie. En die prestatie weer aan mijn bestaansrecht.

Dat patroon nam ik mee. In werk. In relaties. In hoe ik naar mezelf keek.

Tot ik zag dat ik niet bezig was met leven, maar met bewijzen.

 

Niet werken aan jezelf, maar werken in jezelf

Wat ik nu doe, en wat ik mijn klanten zie doen, is iets anders.

Niet sleutelen aan je gedrag, maar kijken naar de lagen daaronder.

Welke gedachten sturen jou aan?

Welke emoties worden steeds opnieuw geactiveerd?

En vooral: wat geloof je diep vanbinnen over je recht om hier te zijn?

Veel van mijn klanten ontdekken dat ze ooit iets hebben toegevoegd aan zichzelf om te kunnen overleven. Zorgdragen. Hard werken. Altijd beschikbaar zijn. Geen ruimte innemen. Niet tot last zijn.

Dat was toen zinvol. Alleen nu niet meer.

 

Simpele observering

Zoek eens naar terugkerende momenten in je leven waarin spanning ontstond.

Niet om te analyseren, maar om te zien wat steeds hetzelfde blijft.

De situatie verandert vaak. Het thema niet en je gedrag of handeling daarop vaak ook niet.

En precies daar zit geen werkpunt, maar een inzicht. Dat inzicht maakt dat je na een tijdje ineens denkt: "Hee, dat doe ik nu niet meer zo." of "Het raakt met niet meer."

Dat is werken in jezelf in plaats van werken aan jezelf. Niet iets willen veranderen of toevoegen, maar door je aanpassings-patronen te herkennen en in te zien dat ze niet meer nodig zijn.

Niet meer, niet minder.

 

Kan je bestaan zonder iets te hoeven leveren?

Dit is een vraag die in mijn consulten vaak op tafel komt.

Niet hardop, maar voelbaar.

Mag je er zijn zonder te zorgen voor een ander. Zonder te presteren. Zonder verantwoording af te leggen.

Voor veel mensen raakt dit aan een oud thema van bestaansrecht.

Door een tijdlijn te maken van gebeurtenissen die emotioneel geladen waren, wordt zichtbaar waar dat recht ooit aan gekoppeld raakte.

Niet om het op te lossen, maar om te begrijpen.

 

Werken aan jezelf loslaten als ingang

In mijn praktijk in Leeuwarden kijken we hier samen naar, vanuit biologische logica en bewustzijn.

Een biologisch consult is geen traject waarin je beter moet worden.

Het is ook geen quick fix of methode om klachten weg te krijgen.

Het is een gesprek waarin helder wordt wat jouw systeem al die tijd loyaal heeft gedaan, en wat nu niet meer nodig is.

Als je voelt dat het tijd is om dit persoonlijk te onderzoeken, is daar ruimte voor.

Zonder druk. Zonder doel om iemand anders te worden.

Alleen om te zien wat er al is en wat je niet meer nodig hebt.