Ik schrijf geen blog vandaag

Vandaag is het woensdag.

Ik heb een vrije dag genomen.

Dat klinkt simpel, maar ergens in mijn systeem voelt dat als een licht verdacht besluit. Alsof er een innerlijke controleur bestaat die zachtjes vraagt of ik wel helemaal goed bij mijn hoofd ben.

Een vrije dag.

Op een woensdag.

Terwijl er dingen te doen zijn.

De opleiding tot Tattvatherapeut moet nog worden afgerond. Er moet een blog online voor morgen. En als ik een beetje vooruit wil werken, zou het ook slim zijn om vandaag alvast de tuin in te duiken. Dan ligt alles er straks netjes bij, scheelt het me de rest van de zomer werk en kan ik tevreden naar buiten kijken.

Allemaal logische dingen.

Allemaal verstandige dingen.

Allemaal dingen die in mijn hoofd één klein woordje meekrijgen dat meteen spanning oproept.

Moeten.

 

De innerlijke to-do-lijst die nooit leeg raakt

Het is een interessant mechanisme.

We maken lijstjes. Niet alleen op papier, maar vooral in ons hoofd.

Vandaag moet ik dit nog doen.
Dat moet ik nog afmaken.
Daar moet ik nog op reageren.
Dat moet ook nog gebeuren.

Het lijstje wordt zelden korter.

Het wordt vaak langer of er wordt op gestreept en er komen andere dingen voor in de plek.

Het ene moeten wordt vervangen door het volgende dat nog moet.

En ergens in dat systeem ontstaat een vreemd soort logica: pas als het lijstje leeg is, mag je ontspannen.

Alleen is dat moment er eigenlijk nooit.

Dus wat doen we?

We schuiven ontspanning vooruit.

We schuiven rust vooruit.

We schuiven leven vooruit.

Tot alles af is.

Tot alles op orde is.

Tot we eindelijk mogen bestaan zonder iets te hoeven doen.

En ergens weten we allemaal dat dat moment nooit komt.

Ik schreef er al eens eerder over in mijn blog over mijn verlengde sabbatical. 

 

Het absurde scenario in mijn hoofd

Toen ik vanochtend opstond, merkte ik iets op.

Ik had eigenlijk helemaal geen zin om een blog te schrijven.

Normaal gesproken lanceer ik elke donderdag een blog, die ik woensdag alvast schrijf. Want hé, het staat op mijn to-do-list.

Dat is een ritme geworden. Een soort afspraak met mezelf en met de mensen die mijn werk volgen.

Maar vandaag voelde ik vooral weerstand.

En toen gebeurde er iets interessants.

Mijn hoofd begon scenario’s te verzinnen.

Niet kleine scenario’s.

Grote.

Drama.

Bijna een complete maatschappelijke ontwrichting. In ieder geval in mijn hoofd...

Want stel dat ik vandaag géén blog schrijf.

Wat gebeurt er dan eigenlijk?

 

Waarschijnlijk zitten er ergens duizenden lezers die om zeven uur ’s ochtends met een kop koffie klaar zitten voor mijn nieuwste blog.

Ze verversen de pagina.

Nog een keer.

Nog een keer.

Geen blog.

De eerste lichte paniek breekt uit.

Groepsapps beginnen te zoemen.

“Heb jij hem al gezien?”

“Nee.”

“Ik ook niet.”

Langzaam verspreidt zich een gevoel van existentiële leegte door het land.

Mensen weten niet meer hoe ze hun dag moeten beginnen.

De economie stagneert.

Er ontstaan files van mensen die stuurloos over de snelweg rijden omdat er geen blog was om hun ochtend richting te geven.

Psychologen draaien overuren.

En ergens in Den Haag wordt een spoedoverleg gehouden.

“Hoe heeft dit kunnen gebeuren?”

“Waarom heeft Jolanda vandaag geen blog geschreven?”

 

Je hoort hoe absurd dit klinkt.

Maar dit is letterlijk hoe ons hoofd werkt.

We maken onszelf groter dan we zijn.

En tegelijk leggen we onszelf een verantwoordelijkheid op die nergens echt bestaat.

 

Het drama van de Tattva-opleiding

Hetzelfde gebeurde met de opleiding tot Tattvatherapeut.

Die moet namelijk ook nog af.

En als ik vandaag niets doe, dan…

Nou ja.

Dan zie ik het al voor me.

 

Een groep cursisten die al weken voor mijn praktijkdeur kampeert.

Slaapzakken.

Thermoskannen.

Spandoeken.

“Wij willen de opleiding!”

“Waar blijft module zeven?”

Ze zitten daar dag en nacht.

Er ontstaat een kleine gemeenschap.

Iemand begint soep uit te delen.

Er worden kampvuren gemaakt.

Journalisten komen langs.

En ondertussen lig ik binnen op de bank met een kop thee terwijl de wereld zich afvraagt waarom ik nog steeds niet achter mijn laptop zit.

 

Het is natuurlijk complete onzin.

Maar ergens in mijn systeem zit een mechanisme dat fluistert:

Je moet dit vandaag afmaken.

Niet omdat het vandaag echt moet, maar omdat mijn systeem gewend is om dingen af te maken.

Om te leveren. om door te gaan. Omdat mij dat een fijn gevoel oplevert....

 

De tuin die de wereldorde bepaalt

En dan is er nog de tuin.

Die roept ook.

Want als ik vandaag niet de tuin in ga, gebeurt er natuurlijk ook van alles.

 

Mijn vriend komt thuis en blijft zwijgend in de deuropening staan.

Hij kijkt naar buiten.

Hij kijkt naar mij.

Hij schudt langzaam zijn hoofd.

“Ik dacht dat jij vandaag de tuin zou doen.”

De buren beginnen te fluisteren.

“Heb je het gezien?”

“Het gras.”

“Schandalig.”

Er wordt misschien zelfs een melding gedaan bij de gemeente.

“We maken ons zorgen over de staat van deze tuin.”

En ergens in het universum stuurt de natuur  en uiteindelijk God zef mij een wa-berichtje ter verantwoording.

Hou je eigenlijk nog wel van ons?

 

Allemaal scenario’s.

Allemaal verhalen.

Allemaal complete verzinsels van een hoofd dat gewend is om betekenis te geven aan alles wat er gebeurt.

 

Het echte mechanisme onder moeten

Ik merkte dat onder al die gedachten één vraag heel goed past.

Niet: wat moet ik doen?

Maar:

Waarom denk ik dat ik dit moet doen?

Dat is een hele andere vraag.

Want als je eerlijk kijkt naar de dingen die je van jezelf moet, kom je vaak uit bij een oud mechanisme.

Een oud patroon.

Iets dat ooit zinvol was.

Iets dat ooit hielp.

Veel van onze “moetens” zijn namelijk geen praktische verplichtingen.

Het zijn overlevingsstrategieën die ons ooit dienden.

Moeten als overlevingsstrategie

De meeste mensen denken dat ze dingen doen omdat ze dat willen.

Maar als je eerlijk naar jezelf kijkt, zie je vaak iets anders.

Veel dingen doen we omdat we onbewust denken dat het nodig is om erbij te horen:

• Om niet afgewezen te worden.
• Om waarde te hebben.
• Om bestaansrecht te voelen.

Presteren kan bijvoorbeeld een manier zijn om liefde te krijgen.

Hard werken kan een manier zijn om erkenning te krijgen.

Zorgen voor alles en iedereen kan een manier zijn om belangrijk te zijn.

 

En al die strategieën beginnen ooit op een moment dat ze zinvol waren.

Als kind bijvoorbeeld.

Als je merkte dat je waardering kreeg wanneer je iets goed deed.

Of wanneer je merkte dat harmonie ontstond wanneer jij degene was die alles oploste.

Je systeem leert razendsnel.

Het legt verbanden en voordat je het weet ontstaat er een overtuiging ofwel een patroon.

Als ik dit doe, ben ik veilig.

Als ik dit doe, hoor ik erbij.

Als ik dit doe, ben ik waardevol.

En vanaf dat moment voelt het niet meer als een keuze.

Het voelt als een moeten. Moeten omdat het je iets oplevert: waardering.

In de natuur staat waardering gelijk aan overleven en ons syteem staat nog ingesteld me die codering: overleven.

Want waardering = leuk gevonden worden = je mag blijven in je roedel = roedel is veilig = veiligheid is overleven.

 

De stille kracht van bewustwording

Het interessante is dat er iets verandert op het moment dat je dit gaat zien.

Niet omdat je meteen alles anders moet doen.

Dat zou het oude patroon alleen maar vervangen door een nieuw moeten.

Maar omdat er ruimte ontstaat.

Ruimte om te kijken.

Ruimte om te voelen.

Ruimte om jezelf een vraag te stellen.

Niet: wat moet ik doen?

Maar:

Wat wil ik eigenlijk?

Dat klinkt simpel.

Maar voor veel mensen is het een verrassend lastige vraag.

Omdat we zo gewend zijn geraakt aan het volgen van onze innerlijke instructies. Aan ons automatische innerlijke overlevingsmechanisme.

We volgen het script zonder te beseffen dat het een script is.

 

Dus wat deed ik vandaag?

Ik besloot iets anders te doen.

Niet omdat dat moest, maar omdat ik nieuwsgierig werd.

Wat gebeurt er als ik vandaag niets moet?

Wat gebeurt er als ik mijn systeem niet automatisch laat reageren op dat lijstje in mijn hoofd?

 

Het eerste wat gebeurde, was dat ik een blog schreef.

Ironisch genoeg.

Maar niet omdat ik dacht dat het moest.

Ik schreef hem omdat ik dit proces wilde delen.

Omdat ik merkte hoe herkenbaar dit mechanisme eigenlijk is.

Hoe vaak we dingen doen omdat we denken dat het hoort.

Of omdat we denken dat iemand het van ons verwacht.

Of omdat we ergens diep vanbinnen geloven dat we anders minder waard zijn.

 

En daarna...

Daarna deed ik mijn nieuwe klompen aan.

Scherjontsjes, zoals ze die hier in Friesland noemen.

Ik liep naar buiten.

Niet meteen om te werken.

Maar om even stil te staan.

Midden op het grasveld.

De zon scheen.

En ik bleef daar gewoon een kwartier staan.

Niets te doen.

Niets te moeten.

Gewoon daar.

Het was verrassend, alsof er ergens in mijn systeem een knop werd omgezet.

Van druk naar ruimte, van moeten naar echt willen.

 

Het grappige gevolg

Het grappige is dat er daarna iets gebeurde wat ik wel vaker opmerk, maar altijd vergeet als ik in de 'moet-fase' zit.

Als de druk wegvalt, komt de energie vanzelf terug.

Niet als een gevoel om weer vanalles te moeten, maar als een beweging die vanzelf gaat.

Dus uiteindelijk ging ik toch in de tuin aan het werk.

Niet omdat het moest, maar omdat het ineens weer leuk werd.

En terwijl ik daar mee bezig was, gebeurde er nog iets anders.

Mijn hoofd begon te sudderen over de opleiding tot Tattvatherapeut.

Ideeën begonnen te borrelen, nieuwe invalshoeken, nieuwe inzichten.

Dingen die waarschijnlijk nooit waren ontstaan als ik mezelf achter mijn laptop had gepropt om het vandaag koste wat kost af te maken.

 

Misschien is dit wel de echte vraag...

Dus misschien is dit wel de vraag die onder al die moeten schuilt.

Niet:

Wat moet ik vandaag allemaal doen?

Maar:

Welke dingen doe ik eigenlijk omdat ik denk dat het moet?

En wat zou er gebeuren als je daar vandaag eens één moment uit pakt.

Eén taak.

Eén verwachting.

Eén moeten.

En je jezelf afvraagt: Is dit echt nodig of is dit een oud mechanisme dat ooit zinvol was?

 

Misschien ontdek je dan iets verrassends, net als ik.

Dat de wereld bijvoorbeeld niet instort.

Dat niemand massaal in een depressie belandt.

Dat de gemeente niet voor je deur staat.

En dat de natuur je nog steeds gewoon aardig vindt.

Zelfs als je vandaag even niets moet. ( ...of doet)