Mijn boek schrijf ik anders (en dat is precies de bedoeling)

Soms denken mensen dat schrijven iets is wat je doet achter een laptop. Dat je gaat zitten, je document opent en woorden produceert. Dat je een begin maakt, een midden schrijft en ergens eindigt met een punt.

Maar zo werkt het voor mij niet.

Ik schrijf anders.

Mijn boek ontstaat niet alleen op papier. Het ontstaat in mijn hoofd, in mijn lijf, in wat ik voel, in wat ik meemaak, in wat ik zie gebeuren bij anderen en in mezelf. Het ontstaat in gesprekken, in stiltes, in momenten waarop ik juist niet bezig ben met schrijven.

Schrijven gebeurt niet alleen op het toetsenbord

We zijn gewend geraakt aan het idee dat alles zichtbaar moet zijn om te tellen. Als je schrijft, moet je woorden zien. Als je werkt, moet je resultaat zien. Als iets er niet is, lijkt het alsof het er niet is.

Maar dat is een misverstand.

De meest waardevolle stukken van mijn boek worden niet geschreven op het moment dat ik typ. Ze ontstaan daarvoor al. In gedachten die blijven hangen. In gevoelens die zich herhalen. In inzichten die zich langzaam opbouwen.

Soms loop ik ergens en voel ik: hier zit iets. Ik kan het nog niet helemaal uitleggen, maar ik weet dat het klopt. Dat is het begin van een hoofdstuk. Niet het moment dat ik het opschrijf, maar het moment dat ik het herken.

En dat vraagt iets wat we vaak vergeten: tijd.

Het proces van een boek is geen rechte lijn

Er zit een hardnekkig idee achter schrijven. Dat het lineair is. Dat je begint bij hoofdstuk 1 en eindigt bij hoofdstuk 10. Dat je elke dag een stukje verder gaat en dat het dan vanzelf afkomt.

Maar in werkelijkheid beweegt het alle kanten op.

Soms schrijf ik veel. Soms schrijf ik niets. Soms herschrijf ik. Soms gooi ik iets weg. Soms laat ik een stuk weken liggen omdat ik voel dat het nog niet klopt.

Niet omdat ik het niet kan. Maar omdat het nog niet af is van binnen.

En dat is een belangrijk verschil.

Want als je te vroeg gaat schrijven, krijg je woorden zonder bedding. Dan klopt het technisch misschien, maar mist het iets. Het raakt niet. Het leeft niet. Het is bedacht, maar niet doorvoeld.

Waarom niets doen soms het meest productieve is

We leven in een wereld waarin niets doen al snel voelt als stilstand. Alsof je achterloopt. Alsof je iets mist.

Maar juist in dat niets doen gebeurt er van alles.

Mijn boek ligt niet stil op de momenten dat ik niet schrijf. Het verdiept zich. Het zakt. Het wordt helderder.

Ik merk dat bepaalde thema’s steeds terugkomen. Dat zinnen zich beginnen te vormen zonder dat ik ze opschrijf. Dat inzichten zich aanscherpen omdat ik ze blijf tegenkomen in mijn werk en in mijn leven.

Dat is geen vertraging. Dat is verdieping. Al voel ik het vaak wel als enorme vertraging, maar hee, dat komt door het geklier van mijn schildklier, weet je nog! (Zo niet, lees dan straks ook deze blog) 

En juist die verdieping maakt dat wat uiteindelijk op papier komt, niet alleen klopt in woorden, maar ook in gevoel.

Schrijven vanuit ervaring in plaats van vanuit moeten

Er zit een groot verschil tussen schrijven omdat het moet en schrijven omdat het klopt.

Als ik ga zitten omdat het “tijd is om te schrijven”, dan kan ik echt wel iets produceren. Maar dat is niet hetzelfde als wat er ontstaat wanneer iets van binnenuit naar buiten wil.

Mijn boek vraagt niet om discipline alleen. Het vraagt om afstemming.

Om luisteren. Om voelen. Om herkennen wanneer iets rijp is. En ja, dat heb ik ook moeten leren tijdens het schrijven van dit eerste boek!

Het betekent soms dat ik even niets opschrijf.

Niet omdat er niets is. Maar omdat het nog aan het vormen is. En geloof me... de les was hard om te leren, ik ben namelijk al met de 3e versie van mijn boek bezig 🙂

Het durven laten sudderen

Dit is misschien wel het lastigste stuk. Niet het schrijven zelf, maar het vertrouwen op het proces.

Het durven laten liggen. Het niet forceren. Het niet invullen omdat het “af moet”.

Want alles in ons is gewend om te versnellen. Om af te ronden. Om door te gaan. (jaja... lees Jolanda haar schildklier in overdrive)

Maar sommige dingen worden beter als je ze even laat.

Zoals een inzicht dat nog niet helemaal helder is.
Zoals een gevoel dat nog niet volledig gevoeld is.
Zoals een zin die nog net niet klopt.

Als je dat de ruimte geeft, verandert er iets.

Dan wordt het geen verhaal dat je vertelt.
Maar iets wat je deelt vanuit je diepste kern.

Mijn boek groeit, ook als je het niet ziet

Misschien lijkt het van buitenaf alsof mijn boek even stil ligt. Dat er niets gebeurt. Dat er geen nieuwe hoofdstukken bijkomen.

Maar dat is alleen wat je ziet, of eigenlijk in dit geval wat je niet ziet omdat ik niks over deel...

Wat je ook niet ziet, is wat er onder de oppervlakte en achter de schermen gebeurt.

Hoe alles wat ik meemaak, wat ik hoor, wat ik voel, wat ik zie, zijn plek vindt in wat ik uiteindelijk ga schrijven.

Hoe mijn werk met anderen mijn eigen inzichten verdiept.
Hoe gesprekken nieuwe lagen openen.
Hoe stilte soms meer doet dan woorden.

Mijn boek wordt niet alleen geschreven door mij.

Het ontstaat in alles wat ik ervaar.

En dat is precies zoals het hoort ( of niet... maar voor mij is het helemaal prima)

Dus nee, mijn boek ligt niet stil.

Ik schrijf alleen anders.

Niet alleen met woorden, maar met aandacht.
Niet alleen met zinnen, maar met ervaring.
Niet alleen achter een scherm, maar in het leven zelf.

En misschien is dat wel de meest eerlijke manier van schrijven die er is.

Niet omdat het sneller is.
Niet omdat het efficiënter is.
Maar omdat het klopt.

En uiteindelijk… is dat het enige wat telt.

En ja, mijn schildklier denkt hier echt anders over, maar die heeft daar nog iets in te leren!

Dus mooi twee vliegen in één klap! Ja toch?